Ayda bir, bazen daha sık. Renkler, ustalar, malzemeler ve süreç hakkında.
Selçuklu medreselerinden Topkapı sarayına, ebru ustası eline aldığı kamış kalemle bir okyanus çizer. Aynı suyun üzerinde iki kez aynı desen oluşmaz. Bu yüzden hatip ebrusunun her örneği imzalıdır — tekil olduğu için.
Alanya'daki atölyemizin mermerleyici ustası Zehra Aydın, Anadolu Süsleme Sanatları geleneğinde yetişti. Üç çocuk büyüttü, on yedi sergi açtı, sayısız ipeği imzaladı. Bu hafta tepsi başında yarım gün geçirdik.
Kobalt değil, lapis değil, ama biraz ikisinden de. İznik çinilerinin o derin mavisi, 16. yüzyılda bulundu ve hiçbir başka yerde tekrarlanamadı. Çömlekçimiz İrem ile İznik'te bir gün.
İyi bir kamış kalem üç yılda yetişir. Şişli'deki dükkândan ödünç aldığımız kamışları, Hüseyin A. ustamızın elinden geçiriyoruz. Eğri kesim, yumuşak bir hareket — sonra bir mürekkep damlası, ve harf doğar.
Habotai ipeğimizi Bursa'da küçük bir aile dokuyor. Hafif, akışkan, suyu kabul ediyor. Renk almaya hazır olduğunda elimize geliyor — geri kalanı su, pigment ve nefes.
Atölyenin penceresinden bakınca, mart'ta deniz başka türlü görünüyor. Su soğuk ama renkler ısınıyor. Bu ay tepsiye ne koyduk, ne çıktı — ve bahara nasıl hazırlanıyoruz.